بخش شرقى كه از دجله و تامرا آبيارى مىشود . كوره استان شاذهرمز 37 داراى هفت طسوج است : طسوج بزر - جسابور 38 ، طسوج نهر بوق 39 ، طسوج كلواذى 40 و نهر بين 41 ، طسوج جازر 42 ، طسوج المدينه العتيقه 43 ، طسوج راذان 44 و طسوج راذان اسفل 45 . كوره استان شاذقباذ 46 داراى هشت طسوج است : طسوج رستقباذ 47 ، طسوج مهروذ 48 ، طسوج سلسل 49 ، طسوج جلولاء 50 و جللتا 51 ، طسوج ذبيبين ، طسوج بند نيجين 52 ، طسوج براز الروز 53 و طسوج دسكرة و رستاقين 54 . كوره استان بازيجان خسرو داراى پنج طسوج است : طسوج نهروان 55 اعلى طسوج نهروان اوسط ، طسوج نهروان اسفل اسكاف بنى جنيد 56 و جرجرايا 57 - در اين سه طسوج قرار دارند - ، طسوج بادرايا 58 و طسوج باكسايا 59 . مناطقى كه توسط دجله و فرات آبيارى مىشوند . كوره استان شاذسابور 60 كه گسكر 61 است ، داراى چهار طسوج مىباشد : طسوج زندورد 62 ، طسوج ثرثور 63 ، طسوج أستان و طسوج جوازر 64 . كوره استان شاذ بهمن 65 كه كوره دجله است ، داراى چهار طسوج است : طسوج بهمن اردشير 66 ، طسوج ميسان 67 كه ملوى است ، طسوج دست ميسان 68 كه همان أبله 69 است و درباره آن غيلان بن سلمه الثقفى اين گونه سروده است : ظللت تحيد من الدجاج و صوته * و صريف باب بالابلة نعلق ، و طسوج أبرقباد 70 . خراج دجله هشت ميليون و پانصد هزار درهم است . مناطقى كه از رود فرات و دجيل 71 ( از غربى دجله ) آبيارى مىشوند . كوره استان العالى 72 داراى چهار طسوج است : طسوج فيروز -